Nire aitaren etxea - Ipuina

Duela asko hasi zen nire gudu hau. Galtzen nabil, ez didate irabazten uzten etsaiek, baina nik aurrera egiten dut, neuk, gazte koxkor honek, nire etxea defendatuz, nire aitarengandik jaso nuena, urte askotan zehar bizi izan naizen tokia, nire erreinua eta leinua, neure eta nire ingurukoek gotorlekua.

Eta nork egin diezadaket eraso? Nork bada? Ingurukoek? Ez! Etsaiek! Eta nortzuk dira horiek, nire aitaren etxea lapurtu nahi didatenak? Otsoak ez badira ere, hala dirudite. Gupida barik, bortizki, dena zapalduz, ankerkeriak eginez, horiek dira nire otsoak. Gainera, inork ez dit laguntzen, bakarrik nago haien aurka; ez Jainkoak ez inor. Hor utzi naute, behar dudana ez edukiz, ez urik, ez jakirik... Nork bidali ote dit niri, gazte honi, sikate hau? Horren aurka ere borrokatu behar al dut?

Otsoak, inguruan, esan bezala, ankerkeriak, krudelkeriak darabiltzate. Ni bezala daudenak zapaldu, haiei ostu, haiekin sarraskiak egin. Ezer gutxi nigana heltzeko. Edozerekin pozik dirudite, justiziaren aurkakoa bada, odola inguruan badabil.

Dena eman dut bere alde. Inguruko guztia galtzear nago, baina berdin dit. Hau galtzen badut, nire aitaren etxea zutik iraungo du, zutik egon den bezala eta orain dirauen moduan. Berdin dit, lana eman didaten abereak galduko ditut, otsoen jaki bihurtzeko. Soroak ere, hauek ere lan eman didate, baina galdunen dira, etsaien bizileku lasai izateko nire aitaren etxea ez duten bitartean. Inguruko edertasuna, paradisua dirudien paisai hau, pinuz jositakoa, hau ere ostuko didate, neu galbidera eramateko. Baina ez dute ezer lortuko... Inoiz ere ez!

Baina, hainbeste gauza galtzen baditut, dirua ere galduko dut. Neure dirua eman behar badut aitarenaren alde, emango dut, bada. Galduko ditut, orduan, errentak, interesak, irabaziak... Dirua izan dudala ahaztu behar izango dut nahi dudana lortzeko. Hala bada, zutik iraungo du.

Baina otsoak etsai gogorrak dira, ez didate ezer oparituko. Gainera, irabazteko izan dudan gauza oro kenduko didate. Baina aurrera egin behar izango dut, halabeharrez, aitarenak zutik iraun dezan. Lehenik armak, gero ere eskuak eta besoak... Gorputz osoa eman behar izango dut, arima bakarrik gelditu arte. Sorbalda galduko dut, bularra, nire sendotasunaren islada, nire bihotzaren, nire maitasunaren gotorlekua, hau ere kenduko didate.

Azkenean, lurrean botata geldituko naiz, botata, erdi hilda, odoletan blai, malkoak isuriz, nire indarra eman ezinez. Galduta badago indarra, beste zeozer emango dut, neuk emango baitut dena etxe horren alde, ezer edukiz. Bakarrik gelditzen zait arima, eta hau ere, oso sendoa ez bada ere, otsoen aurka egongo da.

Baina, zoritxarrez, noizbait, dena galduko da. Nire bizitza, nire gorputza, nire arima, nire burkideak... Dena galduko da, aitarena izan ezik. Ni hiko naiz, bai, nire gorputza otsoen janari izango da noizbait; nire arima ere, bere indar xumea, bere borondate sendoa, hau ere galduko da, ahaztua izango da, inork ez du jakingo nor izan naizen eta zer defendatu dudan; askazia, burkideak, otsoek jandakoak, hau ere, zoritxarrez, bakarrik utziko naute, neuk bakarrik utzi ditudan bezala hil ostean, mundu hobe baten alde lan egin dutenak, hauek ere galduko dira.

Malkoak nire aurpegian behera doaz, tristura sentituz, garrasiak botaz, otso horietako bat bainintzan... Dena galduko da, baina nire bihotzak esaten dit: <<Lasai, adiskide, zeren zuk dena eman duzun bezala, beste askok gauza bera egingo dute, beste pertsona batek, agian zure semeak, gauza bera egingo du...>>

Bihotzak esandakoak malkoak isurtzera behartu nau, baina ez sufritzen dudanean bezalakoak, ez. Hauek, triste baina pozik, minduta baina itxaropentsu sentitzera eraman naute. Gauza asko esan dizkit bihotzak, baina esaldi honekin amaitu du, eta nire bihotzean eta buruan eramango ditut betiko: <<Biharamunean, zuk egin duzun bezala, beste batek oihukatuko du honakoa: "GORA NIRE AITAREN ETXEA!">>

Gabriel Aresti
Kriston, "Nire aitaren etxea"